Informacje

Super User

Super User

niedziela, 19 maj 2013 12:09

Kazania - pliki audio

Dodano nowe nagrania audio z okresu 30.6.2013 - 8.9.2013

 

W dniu 29.6.2013 odbyła się konferencja "List do Rzymian"

 

Zapraszamy do odsłuchania. (Dział KAZANIA...)

czwartek, 09 sierpień 2012 12:34

Świadectwo Aliny

 

Moje świadectwo

 

Jako dziecko chodziłam do kościoła katolickiego, lecz moja rodzina była katolicka tylko z nazwy. Dziadkowie, sąsiedzi, wszyscy dookoła są katolikami, my też musimy-takie było podejście. Na kazaniach jednak nie słuchałam tego, co było mówione-liczyłam tylko minuty do końca mszy. Czasami jednak, w kryzysowych sytuacjach, modliłam się do Boga i zawsze otrzymywałam od Niego wsparcie, lecz za każdym razem rozbrzmiewało w mojej głowie powiedzenie „jak trwoga, to do Boga” i wstydziłam się tego, że potrzebuję Go tylko wtedy, kiedy sama jestem już bezradna.  Myślałam, że można albo całkowicie na Nim polegać, albo tylko na sobie. Byłam ochrzczona, przystąpiłam do pierwszej komunii, ale nie brałam tego na poważnie.   Mówiono mi, że pierwsza komunia to przyjęcie Jezusa do swojego serca. Myślałam o tym, jako o procesie, przez który przechodzi każdy. Po którym nic się nie zmienia. Podobała mi się wizja prezentów i przyjęcia, więc ochoczo na to przystanęłam. Podobnie było z Bożym Narodzeniem i Wielkanocą- prezenty, jedzenie i odświętne stroje.O rodzinnej atmosferze trudno za wiele powiedzieć, gdyż od kiedy pamiętam, w domu zawsze były kłótnie. Tak było do końca szkoły podstawowej-podchodziłam do Boga jako do czegoś, co każdy uważa za oczywiste, każdy z rówieśników chodził na religię, do kościoła, jednak nikogo On tak naprawdę nie obchodzi.

 

Przestałam chodzić na msze-po prostu mi się nie chciało. Na zajęciach z religii spałam. Nikomu nie przeszkadzało, że mam takie podejście. Nauczycielom i rodzicom przeszkadzało jedynie to, że źle się zachowuję. Nie miałam szacunku do innych ludzi i nie przeszkadzało mi krzywdzenie osób dookoła. Idąc do gimnazjum, chciałam się zmienić. Kierowała mną jednak tylko potrzeba uznania moich wysiłków. Byłam wzorową uczennicą-nie trwało to jednak zbyt długo. Miała na to wpływ przede wszystkim sytuacja w domu. Moje życie wtedy było pasmem złych decyzji i jeszcze gorszych skutków. Byłam wciąż nieszczęśliwa, rozgoryczona i pełna gniewu, który wyładowywałam na bliskich. Moja siostra dołączyła do zboru baptystów, ja jednak nie byłam tym zbytnio zainteresowana. Odczuwałam potrzebę Boga, ale bałam się. Bałam się zrezygnować z tego, co miałam, co osiągnęłam poprzez grzeszne działania. Myślałam i mówiłam o tym, by kiedyś w końcu się odważyć. Zaczął się jednak okres w moim życiu, kiedy pozwalałam sobie na coraz więcej. Zaczęłam próbować używek, spotykałam się prawie tylko z ludźmi, których szczytem rozrywki było upicie się. Coraz bardziej zagłębiałam się w rozpacz i bezsilność, ale udawałam, że jest jak należy. Miałam poważne zaburzenia odżywiania, myśli samobójcze. Kłamstwa były niezbędne, by dalej ciągnąć tak bezsensowne życie. Nie miałam prawie nikogo, kto pomógłby mi z moimi problemami. Chodziłam do wielu psychologów, jednak nie tego potrzebowałam....

 

Od siostry brałam chrześcijańskie powieści, które sprawiały, że zrozumiałam, jak bardzo Bóg mnie kocha i chce mojego szczęścia, ale wciąż wolałam czerpać przyjemność z grzechów. Nawrócenie się odkładałam „na później”. Myślałam, że wyszaleję się i po jakimś czasie zwrócę się ku Bogu. Jednak czułam tą pustkę. Siostra zaprosiła mnie na konferencję tutaj, do zboru. Słuchając Jego Słowa, zrozumiałam, jaki jest dobry i że kocha nawet kogoś takiego jak ja. Pojechałam na młodzieżową konferencję do Warszawy. Był to niezwykły czas, wiele się tam nauczyłam. Podczas jednego z ostatnich uwielbień poczułam Bożą bliskość. Był to czas wzruszenia. Poczułam potrzebę pójścia do odosobnionego miejsca. Szłam, ale po jakimś czasie nogi odmówiły mi posłuszeństwa. Upadłam na kolana. Płacząc z żalu nad sobą i wdzięczności pochyliłam głowę, ukryłam ją w ramionach. W tamtym momencie wszystko zrozumiałam. Przyjęłam Chrystusa do swojego serca. Tym razem naprawdę, nie tak, jak podczas pierwszej komunii. Obiecałam Mu wierność i oddanie. Kiedy wstałam, czułam, że jestem inną osobą. Po powrocie do domu oznajmiłam wszystkim przyjaciołom, co się wydarzyło. Nikt nie mógł uwierzyć. Kiedy mówiłam, że nie chcę grzeszyć, nie dowierzali. Jednak po kilku miesiącach każdy, kto znał mnie choć trochę, mówił, jak bardzo się zmieniłam.

 

Słyszałam i do tej pory słyszę, że jestem milszą osobą, obowiązkową, przyjemnie spędza się ze mną czas. Jezus nauczył mnie, jak żyć. W zeszłym roku skończyłam klasę z zachowaniem nieodpowiednim na świadectwie (prawie najgorszym). W tym roku pierwszy raz w życiu udało mi się zdobyć świadectwo z paskiem-nie dlatego, że zaczęłam się uczyć, tylko dlatego, że moja postawa, myślenie, zachowanie-wszystko radykalnie się zmieniło. Nie bałam się opinii innych ani tego, że coś może pójść nie tak. Ufałam Bogu. Od tamtego czasu Jezus codziennie wpływa na moje decyzje. Wszystkie, które podjęłam, sprzeciwiając się mu, zostały bardzo pożałowane. To, co robię w zgodzie z jego nauczaniem, zawsze kończy się sukcesem. Kiedy mówi mi, że właśnie to jest właściwe, słucham się, choć czasem tego nie rozumiem. Dopiero po jakimś czasie widać, dlaczego Bóg miał rację. On ma dla nas doskonały plan. Plan, w którym osiągniemy największy poziom szczęścia, jaki tylko jest dla nas możliwy. Lecz żeby dostać wszystko to, co On dla nas przeznaczył, musimy się go słuchać i ufać mu.

 

Wielką radość sprawia mi dzielenie się z ludźmi ewangelią. Wiem i widzę, że nie odbija się ona nie pozostawiając śladu od tych, którym ją przekazuję. Swoim przykładem przekonuję ludzi, że Słowo Boże jest prawdą. Chcę należeć do Boga w pełni. Jedynie, co mnie od tego dzieli, to chrzest, dlatego jestem pewna tej decyzji. Oddałam Bogu moje życie. On wziął je, pobłogosławił i oddał tysiąc razy lepsze. Jezus kocha nas takich, jakimi jesteśmy, ale mając wiarę, możemy być o wiele lepsi. Nie można z góry zakładać, że jest to nieprawdą, albo że się tego nie potrzebuje. Nikt nie wie, że miłość Boża jest najwspanialszą rzeczą, jakiej może doświadczyć w życiu, dopóki jej nie zazna.

 



 

Alina Rusak

 

czwartek, 09 sierpień 2012 12:31

Powierzono nam Ewangelię

 

Powierzono nam Ewangelię

 

 

 

Słowo Ewangelia ( z języka greckiego) znaczy ‘dobra nowina’ bądź ‘radosna nowina’.

 

Ewangelia została powierzona nam- ludziom biblijnie wierzącym – przez samego Boga.: A oznajmiam wam, bracia, że ewangelia, którą ja zwiastowałem, nie jest pochodzenia ludzkiego”( Gal.1;11).

 

 

 

Ewangelia jest takcenna, iż apostoł Paweł kiedy przyjął Ewangelię o Jezusie Chrystusie, uznał wszystko inne za mało ważne (Fil. 3;7 i dalej).

 

 

 

Ewangelia jest takprzemawiająca, że apostoł Paweł, kiedy ją usłyszał, ani przez chwilę nie radził się ludzi, co ma z tym począć: „Ale gdy się upodobało Bogu, który mnie sobie obrał, zanim się urodziłem i powołał przez łaskę swoją,

 

żeby objawić mi Syna swego, abym go zwiastował między poganami, ani przez chwilę nie radziłem się ciała i krwi (Gal.1;15-16).

 

 

 

Sam Chrystus zwiastował Ewangelię: Ślepi odzyskują wzrok i chromi chodzą, trędowaci zostają oczyszczeni i głusi słyszą, umarli są wskrzeszani, a ubogim zwiastowana jest ewangelia” (Mat.11;5).

 

 

 

Zamiarem naszego Pana jest, abyEwangeliabyła zwiastowana wszelkiemu stworzeniu:„ I rzekł im: Idąc na cały świat, głoście ewangelię wszystkiemu stworzeniu”

 

( Marek.16;15).

 

Ewangelia ma być zwiastowana pomiędzy poganami ( Ga.1;16)

 

 

 

Przyjdzie czas, kiedy wola naszego Pana zostanie spełniona: „I będzie głoszona ta ewangelia o Królestwie po całej ziemi na świadectwo wszystkim narodom, i wtedy nadejdzie koniec ( Mat.24;14)

 

 

 

ludzie, którzy nie przyjmują Ewangelii: „A jeśli nawet ewangelia nasza jest zasłonięta, zasłonięta jest dla tych, którzy giną ( II Kor.4;3)

 

 

 

Ewangelia powinna być zwiastowana w odpowiedni sposób:

 

Gdyż ewangelia zwiastowana wam przez nas, doszła was nie tylko w Słowie, lecz także w mocy i w Duchu Świętym, i z wielką siłą przekonania; wszak wiecie, jak wystąpiliśmy między wami przez wzgląd na was: ( I Tes.1;5)

 

oraz:

 

Lecz jak zostaliśmy przez Boga uznani za godnych, aby nam została powierzona ewangelia, tak mówimy, nie aby się podobać ludziom, lecz Bogu, który bada nasze serca” ( I Tes.2;4).

 

 

 

Czy Ewangelia jest dla Ciebie rzeczą cenną? Czy jesteś świadom, że powierzył Ci ją sam Bóg, aby przez Ciebie skutecznie docierała do innych?

 

 

 

 

 

Jacek Duda

 

czwartek, 09 sierpień 2012 12:30

Małżeństwo, któremu musi się udać

 

Małżeństwo, któremu musi się udać

 

(Jan 2:1-11)

 

 

 

Czasy ostateczne, w których żyjemy są, według Pana Jezusa, podobne do czasów Noego. Wtedy małżeństwo było zagrożone; podobnie i dziś, instytucja małżeństwa jest atakowana i zagrożona.

 

Biblia podaje sposób na małżeństwo, któremu musi się udać. Małżeństwo zawierane w Boży sposób opatrzone jest gwarancją Samego Boga.

 

 

 

Małżeństwo, które zaprasza Pana Jezusa ( Jan 2:1-2)

 

Pierwszy cud, jakiego dokonał Jezus miał miejsce na uroczystości zaślubin.

 

Aby dotrzeć na to wesele, Pan Jezus musiał przebyć drogę dwóch dni w jedną stronę.

 

Aby nas zbawić Pan Jezus musiał pokonać drogę z Nieba na ziemię.

 

Zawsze następuje cud, kiedy zapraszamy Pana Jezusa. Młodzi pochodzą z różnych rodzin, lecz ponieważ zaprosili Pana Jezusa (Kazn. Sal. 4:12), mają prawidłowy start.

 

 

 

Małżeństwo, które ze swoimi potrzebami przychodzi do Pana Jezusa (Jana 2:3-4)

 

Wcześniej, czy później pojawią się problemy w małżeństwie. Czasem miesiąc miodowy kończy się , zanim się zaczął. Kochający się często zaślepieni.

 

Małżeństwo otwiera oczy. Ktoś powiedział: „Miłość to sen, małżeństwo to budzik!”.

 

Maria stanowiła przykład do naśladowania. Problem wesela przyniosła do Pana Jezusa.

 

Nie próbowała rozwiązywać go sama. Pan Jezus musi być w centrum naszego życia. Bóg zainteresowany jest wiarą, zaufaniem. Zaufanie Marii poruszyło Pana Jezusa. Bóg nie działa w odpowiedzi na potrzebę, ale w odpowiedzi na wiarę. Wiara podoba się Bogu (Hebr. 11:6)

 

 

 

Małżeństwo, które daje Panu Jezusowi to, co posiada (Jan 2:6)

 

Sześć stągwi pustych. Pustka przedstawia sytuację człowieka bez Boga, to znaczy także, bez radości życia. Pan Jezus poprosił i zwykłą wodę. Woda była w zasięgu rąk.

 

„Daj Panu Jezusowi to, co masz”. Właściwie nie można dać tego, czego się nie ma.

 

Abraham dał jedynego syna. Mojżesz dał laskę. Dawid dał procę. Wdowa z Sarepty dała trochę mąki i oliwy. Uczniowie przynieśli pięć chlebów i dwie ryby podarowane przez chłopca.

 

 

 

Małżeństwo, które postępuje tak, jak mówi Pan Jezus (Jan 2:5, 7-11)

 

Ostanie słowa Marii zapisane w Biblii brzmią „Co wam powie, czyńcie!” Nie można otrzymać lepszej rady.

 

Czasem będzie trudno, ale Bóg oczekuje całkowitego posłuszeństwa. Cud miał miejsce dopiero wtedy, gdy napełniono stągwie wodą. Pan Jezus zostawia to, co najlepsze na potem. Wszystkie wydarzenia służą dobru Bożych dzieci (Rzym. 8:28)

 

 

 

Cztery rady dla małżeństwa chrześcijańskiego:

 

  1. Zaproś Pana Jezusa

  2. Przynoś swoje potrzeby do Pana Jezusa

  3. Daj Panu Jezusowi wszystko co masz

  4. Czyń to, co mówi ci Pan Jezus

 

 

 

Czesław Bassara ( Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie obsługi JavaScript. www.proword.eu)

 

czwartek, 09 sierpień 2012 12:29

Rodzina, która podoba się Bogu

 

Rodzina, która podoba się Bogu

 

(Kol 3:18-4:1; Efez 5:1-33)

 

 

 

Małżeństwa kończą swój żywot rozwodami w zastraszającym tempie. Jakże wiele dzieci uczy się wartości życiowych z telewizji , filmów i piosenek zamiast od swoich rodziców. Poprzez wszystkie napomnienia Apostoła Pawła echem odbija się wyzwanie skierowane do wszystkich, aby traktować się wzajemnie tak, aby przynieść chwałę Panu. Rodzina chrześcijańska ma być ilustracją Bożej miłości wobec ludzi.

 

 

 

Odnośnie naszego postępowania wobec innych w rodzinie Apostoł Paweł powiedział:

 

jak przystoi w Panu” (Kol 3:18)

 

aby „podobać się Panu” (Kol 3:20)

 

jako dla Pana” (Kol 3:23)

 

wiedząc, że mamy „Pana w niebie” (Kol 4:1)

 

 

 

Każdy z członków rodziny otrzymał wyzwanie, aby kierować się łaską. Każdy członek rodziny jest zachęcany do tego, aby traktować pozostałych w imieniu Pana Jezusa, który położył Swoje życie za nas. Uległość ma być wzajemna. Kiedy jednak uległość nie ma miejsca, zostajemy narażeni na grę sił, którą okazujemy otwarcie jako rodzaj nadużycia pośrednio poprzez uchylanie się od przyjmowania odpowiedzialności za swoje postępowanie.

 

 

 

W rodzinie chrześcijańskiej jej członkowie nie traktują swoich więzi w sferze władzy i praw, ale w atmosferze oddanej miłości, Istotną sprawą jest to, że żaden z członków rodziny nie jest w stanie nieść brzemienia odpowiedzialności sam. Nie będzie się układać się dobrze, jeśli jeden członek daje wszystko, a drugi się uchyla.

 

 

 

Czego potrzeba, aby rodzina podobała się Bogu?

 

  1. Budować na Bożym fundamencie

  2. Ulegać jeden drugiemu

  3. Okazywać lojalność wobec rodziny

  4. Szanować się w rodzinie wzajemnie

  5. Być pobożnymi rodzicami

  6. Uczyć dzieci o Panu i Jego drogach

  7. Przebaczać sobie wzajemnie tak, jak Chrystus odpuścił nam

  8. Traktować członków rodziny tak, aby przynieść chwałę Panu!

 

 

 

Czesław Bassara ( Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie obsługi JavaScript. www.proword.eu)

 

czwartek, 09 sierpień 2012 12:27

Znaczenie słowa

 

Znaczenie Słowa

 

 

 

 

Jedną z cech charakterystycznych dla naszej społeczności kościelnej jest przywiązanie do Pisma Świętego. W postmodernistycznym świecie początków XXI wieku bardzo ważne jest wskazanie ludziom istnienia niezmienników- punktów odniesienia i wartości, które są stałe i trwałe. Jednym z nich jest Słowo Boże- Pismo Święte Starego i Nowego Testamentu (Biblia).

 

 

 

Słowo Boże pisze samo o sobie:

 

 

 

„Bo Słowo Boże jest żywe i skuteczne, ostrzejsze niż wszelki miecz obosieczny, przenikające aż do rozdzielenia duszy i ducha, stawów i szpiku, zdolne osądzić zamiary i myśli serca” (Hebr.4;12);

 

„I ponieważ od dzieciństwa znasz Pisma Święte, które cię mogą obdarzyć mądrością ku zbawieniu przez wiarę w Jezusa Chrystusa. Całe Pismo przez Boga jest natchnione i pożyteczne do nauki, do wykrywania błędów, do poprawy, do wychowywania w sprawiedliwości, aby człowiek Boży był doskonały, do wszelkiego dobrego dzieła przygotowany” ( II Tym.3;15-17);

 

„Niebo i ziemia przeminą, ale słowa moje nie przeminą „ ( Mat. 24;35 ).

 

 

 

W centrum nabożeństw i innych form społeczności w Kościele Ewangelicznych Chrześcijan, jako jednego ze spadkobierców reformacji i jej motta Sola Scriptura, znajduje się Słowo Boże: jego czytanie, wykładanie, nauczanie i zwiastowanie ( „I trwali w nauce apostolskiej, i we wspólnocie, w łamaniu chleba i w modlitwach”, Dz.Ap.2;42; „Przyjęli oni Słowo z całą gotowością i codziennie badali Pisma, czy tak się rzeczy mają, Dz.Ap.17;11b).

 

Osobiste czytanie i rozważanie Słowa winno być naszym codziennym nawykiem („Słowo Chrystusowe niech mieszka w was obficie”, Kol. 3;16a). W dobrym tonie chrześcijańskich rodzin jest wspólne czytanie Słowa Bożego i opracowań na jego temat.

 

 

 

Dalszym krokiem, po poznaniu nauki Słowa Bożego, jest wierne jego realizowanie w codziennym życiu. To wymaga samozaparcia i determinacji. Ale warto zainwestować w wypełnianie Słowa- podoba się to naszemu Niebiańskiemu Ojcu, jest wyrazem naszej Jemu wierności.

 

A także jest ważne ze względu na ludzi jeszcze nie zbawionych. Często nie rozeznają się oni w Słowie, a żywy przykład tych, którzy starają się wypełniać Słowo Pańskie w swoim życiu, jest dla nich najbardziej przekonywujący. Większość członków naszej społeczności kościelnej, znalazła się w niej poprzez świadectwo chrześcijan stawiających na praktyczne wypełnianie Słowa w codziennym życiu.

 

 

 

Bądźmy integralni: inwestujmy w poznawanie Słowa Bożego i w wierność w jego wypełnianiu na co dzień.

 

 

 

Jacek Duda

 

poniedziałek, 06 sierpień 2012 07:02

Zbory

 

Piątków - Dęblin - Strona Zboru KECh w Piątkowie

Jastrzębie Ruptawa - Strona Zboru KECh w Jastrzębiu Ruptawie

Warszawa I - Strona Zboru KECh w Warszawie na Zagórnej

Warszawa "Getsemane" - Photoblog Zboru w Warszawie / Ośrodku ARKA w Milanówku

Toruń - Strona Zboru KECh w Toruniu

KWCh Palowice - Strona Zboru Kościoła Wolnych Chrześcijan w Palowicach

czwartek, 09 sierpień 2012 12:20

Youtube

 

ALBERT MARTIN - Prawda

 

 



 

Świadectwo małżeństwa z 46 letnim stażem

 

 

poniedziałek, 06 sierpień 2012 07:04

Charakterystyka

Zbór w Lublinie  jest częścią Kościoła Ewangelicznych Chrześcijan, należącego do rodziny wolnych kościołów protestanckich. Jego zasady wiary opierają się na nauczaniu Jezusa i apostołów, zapisanym w Nowym Testamencie, i odwołują się do ideałów pierwszych chrześcijan. Ewangeliczni Chrześcijanie utożsamiają się z ideami Reformacji, będącej „powrotem do źródła”, którym dla chrześcijan jest Pismo Święte.

Określenie „ewangeliczny” pochodzi od Ewangelii, czyli Dobrej Nowiny o zbawieniu, dzięki której każdy człowiek może dostąpić pojednania z Bogiem i doświadczyć przemiany życia. Ewangeliczni Chrześcijanie wierzą, że naśladowanie Jezusa jest nie tylko religią, ale – przede wszystkim – sposobem życia zaspakajającym najgłębsze potrzeby człowieka; podkreślają też konieczność nawrócenia jako świadomej, osobistej decyzji, która nie może być dziedziczona po rodzicach lub zastąpiona religijnymi obrzędami.

poniedziałek, 06 sierpień 2012 07:01

Zasady wiary

 

 

ZASADY WIARY

Kościoła Ewangelicznych Chrześcijan
w Rzeczypospolitej Polskiej

Zatwierdzone na Kolegium Pastorów w dniu 19 kwietnia 2002 r.
w Warszawie



Kościół Ewangelicznych Chrześcijan jest typem wolnego kościoła i stanowi ewangeliczne, fundamentalne i konserwatywne skrzydło protestantyzmu polskiego.


I. PISMO ŚWIĘTE

Wierzymy w Pismo Święte tj. Stary i Nowy Testament jako jedyny, werbalnie natchniony przez Boga, nieomylny i wystarczający autorytet w sprawach życia i wiary.

1. Jedyny:
Nie istnieją żadne dokumenty pretendujące do miana natchnionych przez Boga, na które moglibyśmy się powoływać poza Pismem Świętym składającym się z 66 ksiąg: I -V Księga Mojżeszowa, Księga Jozuego, Księga Sędziów, Księga Rut, I-II Księga Samuelowa, I-II Księga Królewska, I-II Księga Kronik, Księga Ezdrasza, Księga Nehemiasza, Księga Estery, Księga Joba, Księga Psalmów, Księga Przypowieści Salomona, Księga Kaznodziei Salomona, Pieśń nad Pieśniami, Księga Izajasza, Księga Jeremiasza, Księga Trenów, Księga Ezechiela, Księga Daniela, Księga Ozeasza, Księga Joela, Księga Amosa, Księga Abdiasza, Księga Jonasza, Księga Micheasza, Księga Nahuma, Księga Habakuka, Księga Sofoniasza, Księga Aggeusza, Księga Zachariasza, Księga Malachiasza, Ewangelia wg św. Mateusza, Ewangelia wg św. Marka, Ewangelia wg św. Łukasza, Ewangelia wg św. Jana, Księga Dziejów Apostolskich, List do Rzymian, I-II List do Koryntian, List do Galatów, List do Efezjan, List do Filipian, List do Kolosów, I-II List do Tymoteusza, I-II List do Tesaloniczan, List do Tytusa, List do Filemona, List do Hebrajczyków, List Jakuba, I-II List św. Piotra, I-III List św. Jana, List św. Judy, Objawienie św. Jana.

2. Werbalnie natchniony:
Biblia, nawet w poszczególnych słowach, nie zawiera pomyłek w swej oryginalnej formie. Zatem, natchnione są nie tylko same myśli czy koncepcje, ale również poszczególne słowa (Ps. 119:105; Przyp. 30:5-6; Mt. 5:17-18; II Tm. 3:16; Hebr. 4:12; II P. 1:21).

3. Natchniony:
Natchnienie to wyjątkowe dzieło Boga, poprzez które Duch Święty stał się współautorem Pisma Świętego, nadnaturalnie ingerując w czynności pisarzy, uwzględniając ich ludzką inteligencję, indywidualność, styl literacki, osobiste przeżycia i wszelkie aspekty ich człowieczeństwa ( Ps. 119:105; Hebr.4:12; I P. 1:21).

4. Nieomylny:
Oznacza, że w swej oryginalnej postaci Pismo Święte nie zawiera błędu (Jana 10:35; Łuk. 16:17). Nieomylność Pisma Świętego polega na rzetelnym, zgodnym z prawdą historyczną przedstawieniu faktów i wypowiedzi.

5. Wystarczający:
Wiara w Pismo Święte jako wystarczający autorytet polega na tym, iż nie uznaje się jakiegokolwiek źródła poza Pismem Świętym, które mogłoby stanowić podstawę wiary i postępowania.



II. BÓG

1. Wierzymy w jedynego Boga, odwiecznie istniejącego w trzech osobach: Ojca, Syna i Ducha Świętego.

A. Jedyny Bóg: Bóg jest jeden (V Moj. 6:4; Iz. 45:5; Mk. 12:29-32)

B. W trzech osobach: Biblia jasno przedstawia Boga jako trzy oddzielne osoby równe co do natury (II Kor. 13:13; Mt. 28:19). Biblia mówi, że:
- Ojciec jest Bogiem (J. 6:27; Rz. 1:7)
- Syn jest Bogiem (J. 1:1; 20:28; Hbr.1:8; I J. 5:20; Flp. 2:6)
- Duch Święty jest Bogiem (Dz. 5:3-4).

C. Całe niepodzielne Bóstwo należy do każdej z osób Trójcy.


2. Wierzymy w Jezusa Chrystusa, Boga objawionego w ciele, poczętego z Ducha Świętego, narodzonego z Marii dziewicy, jako prawdziwego Boga i prawdziwego człowieka.

A. Objawiony w ciele: Jezus Chrystus posiada dwie natury: boską, w której istnieje odwiecznie, i ludzką, którą nabył w chwili narodzenia na ziemi (J. 1:1;14)

B. Poczęty z Ducha Świętego (Mt. 1:18; Łk. 1:26-28)

C. Narodzony z Marii dziewicy: (Mt. 1:13-16; Iz. 7:14)


3. Wierzymy w Ducha Świętego jako trzecią osobę Trójcy, zamieszkującą w wierzącym od chwili nowo narodzenia, uzdalniającą go do świętego życia i służby (Dz.. 5:32, Rz. 8:9).

A. Duch Święty jest trzecią osobą Trójcy, równy Ojcu i Synowi (J. 14:16-17; Mt. 28:19)

B. Duch Święty wykonuje dzieło duchowego odrodzenia człowieka (J. 3:5-7), zamieszkuje w nim (I Kor. 3:16) i chrzci w Ciało Chrystusa tj. Kościół składający się z ludzi wierzących (I Kor.12:13). Duchowe odrodzenie człowieka przez wiarę w Jezusa Chrystusa i chrzest w Duchu Świętym ma miejsce zawsze w tym samym czasie (Rz. 8:9, Ga..3:26-28). Wierzący powinien dążyć do uświęcenia i pełni Ducha Świętego przez posłuszeństwo Bogu ( Hebr.12:14, Ef. 5:18, Dz.7:55, Dz..6:3).

C. Duch Święty uzdalnia wierzącego do wykonywania służby poprzez udzielenie darów duchowych, czyniąc go funkcjonującą komórką w Kościele (I Kor. 12:7).



III. CZŁOWIEK

Wierzymy, że człowiek został stworzony przez Boga na Jego obraz. Zgrzeszywszy, człowiek ściągnął na siebie i całą ludzką rasę śmierć fizyczną i duchową, która jest oddzieleniem od Boga, stąd każdy człowiek przychodzący na świat rodzi się z grzeszną naturą i grzeszy w myśli, słowie i uczynku. Człowiek to: duch, dusza i ciało (I Moj.1:27; 5:1; I Kor.11:7; Rz.3:10-23; 6:23; Ga.3:22; I Tes. 5,23; Hbr 4,12).



IV. CHRYSTUS

1. Wierzymy, że Pan Jezus Chrystus zmarł za grzechy świata, złożywszy zastępczą ofiarę, aby wszyscy, którzy wierzą w niego byli usprawiedliwieni darmo, z łaski, na podstawie jego przelanej krwi.

A. Ofiara zastępcza: Chrystus zmarł na krzyżu w zastępstwie za nas. Chrystus nie umarł za swoje grzechy (Hbr. 4:15-16; I J. 3:5), ale umarł za grzechy innych (I Kor. 15:3; II Kor. 5:21; Rz. 5:8).

B. Wszyscy: Dar zbawienia uzyskany przez śmierć Pana Jezusa odnosi się do wszystkich ludzi, którzy wierzą. "Ktokolwiek będzie wzywał imienia Pańskiego, zbawiony będzie" ( J. 3:36, Rz. 10:13; I J. 2:2).

C. Usprawiedliwieni: Usprawiedliwienie to akt Boga, poprzez który winny i zdeprawowany grzesznik zostaje uznany za sprawiedliwego na skutek wiary w Pana Jezusa Chrystusa (Rz. 5:1).


2. Wierzymy w cielesne zmartwychwstanie Jezusa Chrystusa, Jego wniebowstąpienie i obecne arcykapłańskie wstawiennictwo za wierzącymi.

A. Zmartwychwstanie: Trzeciego dnia Jezus Chrystus powstał cieleśnie z martwych (Łk. 24:23-40).

B. Wniebowstąpienie: Po zmartwychwstaniu i czterdziestu dniach służby, Jezus wstąpił do nieba, gdzie zasiadł po prawicy Ojca (Dz. 1:1-11; I P. 3:22).

C. Wstawiennictwo: Człowiek w swym grzesznym stanie nie ma przystępu do Boga. Jezus Chrystus jako arcykapłan złożył doskonałą ofiarę przed Bogiem Ojcem i przez Niego mamy bezpośredni dostęp do tronu Boga, ponieważ Chrystus, jako arcykapłan wstawia się za wierzącymi u Ojca.


3. Wierzymy w niewidzialne przyjście Jezusa Chrystusa na powietrze po Kościół. oraz w powtórne, osobiste, widzialne przyjście Jezusa Chrystusa na ziemię w celu ustanowienia swego królestwa na ziemi. Zabranie Kościoła oznacza "pochwycenie" (gr.paruzja) (I Tes.4:17). Kościół żyje w przekonaniu, że w każdej chwili może nastąpić jego zabranie (J. 14:2-3; I Kor.15:51-52; I Tes.4:13-18). Wierzymy, że w każdej chwili może nastąpić zabranie Kościoła z ziemi, gdy sam Pan zstąpi z nieba, by spotkać się z nim w powietrzu (Mt. 24:27; Dz.1:11; Obj. 1:7).



V. ZBAWIENIE I POTĘPIENIE

1. Wierzymy, że człowiek, mimo grzesznego stanu, w jakim się znajduje, może dostąpić zbawienie z łaski przez wiarę i poprzez przyjęcie Pana Jezusa Chrystusa narodzić się na nowo z Ducha Świętego, stając się dzieckiem Bożym i dziedzicem życia wiecznego.

A. Z łaski przez wiarę: Biblia stwierdza, że jedyna podstawą zbawienia jest wiara, a nie uczynki. Dlatego człowiek jest zbawiony tylko przez wiarę w Jezusa Chrystusa (Ef. 2:5, 8, 9). Wykonywanie dobrych uczynków jest naturalnym skutkiem dzieła odrodzenia jakie Bóg dokonuje w osobie przychodzącej doń z wiarą (Ef.2:10).

B. Narodzony na nowo: Narodzenie na nowo jest konieczne do zbawienia (J. 3:7). Jest to duchowe narodzenie się człowieka poprzez Słowo Boże i Ducha Bożego (J.3:5). Fizyczne narodzenie kończy się fizyczna śmiercią, natomiast duchowe narodzenie umożliwia nam wieczne życie z Bogiem.

C. Dziecko Boże: W chwili nowo narodzenia stajemy się dziećmi Bożymi przez zasługi Pana Jezusa Chrystusa (Rz. 8:14-17; I J. 3: 1-2).

D. Dziedzic życia wiecznego: Człowiek wierzący jest zbawiony i bezpieczny na całą wieczność w Chrystusie, jeśli tylko aż do końca zachowa niewzruszenie ufność jaką miał na początku (Rz. 8:17; Fil. 1:6; Kol. 1,23; Hbr. 3:14; I J. 5:12-13).


2. Wierzymy w cielesne zmartwychwstanie sprawiedliwych i niesprawiedliwych, wieczne przebywanie zbawionych w niebie z Bogiem oraz wieczne cierpienia niezbawionych w miejscu oddzielenia od Boga, które Biblia nazywa "jeziorem ognistym".

A. Cielesne zmartwychwstanie: Wierzący, którzy "zasnęli w Panu" będą wzbudzeni z martwych podczas pochwycenia Kościoła (I Tes. 4:13-18; I Kor. 15:51-58). Natomiast nie zbawieni staną przed Białym Tronem Sędziowskim po Tysiącletnim Królestwie. Ci, których imiona nie zostały zapisane w księdze żywota, zostaną wrzuceni do jeziora ognistego (Obj. 20:15).

B. Niebo: Wierzymy, że niebo to rzeczywiste miejsce, w którym zbawieni będą z Chrystusem. (J. 14:1-6; I Tes. 4:17, Hbr. 11:10-16).

C. Wieczne cierpienia: Biblia mówi o kilku miejscach, w których przebywają ludzie po śmierci. Hades (gr.), to miejsce pobytu niezbawionych do czasu zmartwychwstania na sąd ostateczny. Piekło (gehenna) lub jezioro ogniste to miejsce wiecznego cierpienia niezbawionych po sądzie ostatecznym ( Mt. 13:36-43, Obj. 20: 11-15).



VI. ANIOŁOWIE

Wierzymy w istnienie aniołów stworzonych przez Boga jako duchy, które są przed obliczem Boga (Obj. 5:11-12), radują się ze zbawienia grzeszników (Łk. 15:10), czuwają nad życiem ludzi (Dan. 10:12-21; Mt.18:10), są służebnymi duchami (Hbr. 1: 14; II Sam.24;16). Aniołowie przewyższają ludzi jako istoty, jednak Słowo Boże zabrania oddawania im chwały i uwielbienia ( Kol. 2:18; Obj. 22:8-9).

Szatan
Wierzymy w istnienie osobowego, zdeprawowanego ducha ciemności, który jest największym przeciwnikiem Boga i człowieka. Szatan wraz z całym zastępem demonów ma władzę nad światem (ograniczoną przez Boga). Wierzymy, że został on osądzony przez Chrystusa na krzyżu Golgoty; w konsekwencji tego wrzucony zostanie do jeziora ognistego, które jest dla niego i jego aniołów przeznaczone ( Mt.25:41; II Kor. 4:4; I J. 3:8; I J. 5:19; Obj. 20:10).



VII. KOŚCIÓŁ

Wierzymy w powszechny, apostolski Kościół, do którego należą nawróceni i odrodzeni wszystkich wieków, ze wszystkich narodów. Kościół jest oblubienicą Chrystusa. Chrystus jest Głową i Panem Kościoła, zbudowanego na fundamencie apostołów i proroków, zaś wszyscy wierzący są złączeni krwią Chrystusa i ochrzczeni w Duchu w jedno Ciało.

Wierzymy w powszechne kapłaństwo wierzących, którzy jako członkowie Ciała Chrystusowego wykonują służbę zleconą przez Ducha Świętego. ( Mt. 28: 18-20; I Kor. 12:4-6; Ef. 1:22-23, 2: 19-22, 3: 6-10, 4:11-13, 5:24-27; Dz. 2:42; I Tes. 2:14; IP. 2: 9-10; I J. 4:17).

Celem Kościoła jest głoszenie Dobrej Nowiny i czynienie uczniami wszystkie narody. Każdy Zbór powinien funkcjonować według wzoru nowotestamentowego ( I Kor. 3:9-13; 10:21-24, 14: 33) oraz kierować się Słowem Bożym przy współdziałaniu Ducha Świętego (Ef. 4: 4-16; I Tes. 5: 14-22).

Bóg ustanowił do posługiwania Kościołowi: prezbiterów, pasterzy, nauczycieli, ewangelistów, starszych i diakonów (Ef.4:11).



VIII. USTANOWIENIA

1. Chrzest Wiary

Wierzymy w aktualność chrztu na podstawie wiary przez zanurzenie w wodzie jako aktu posłuszeństwa Bogu i zewnętrzny wyraz nawrócenia się człowieka do Boga ( Mt. 28:19), dokonany na podstawie świadomej woli człowieka jako wyraz nawrócenia i odrodzenia.

A. Chrzest : Greckie słowo "baptizma" w Nowym Testamencie odnosi się do chrztu i oznacza "zanurzenie" (Mr. 1:5-9; Mt. 3:16; Dz. 8:38-39).

B. Zewnętrzny wyraz: Chrzest wodny jest zewnętrznym znakiem dokonanego uprzednio chrztu w Duchu Świętym, śmierci dla grzechu i zmartwychwstania do prowadzenia nowego życia (Rz. 6:3-4; I Kor. 12:13).

Chrztu wodnego powinni dokonywać bracia ordynowani, upoważnieni przez Zbór, zależnie od przyjętego w danym Zborze zwyczaju. Chrztu dokonuje się w imię Ojca, Syna i Ducha Świętego, po przyjęciu wyznania wiary i ślubowania wierności.


2. Wieczerza Pańska

Wierzymy w aktualność Wieczerzy Pańskiej, która jest na pamiątkę Pana Jezusa Chrystusa i Jego śmierci.

Wieczerza Pańska to społeczność wierzących, podczas której następuje spożywanie chleba, symbolizującego ukrzyżowane ciało Chrystusa oraz wina symbolizującego Jego przelaną krew, ustanowioną przez Jezusa Chrystusa na wzór ostatniej wieczerzy, jaką Jezus spożył ze swoimi uczniami dzień przed ukrzyżowaniem (I Kor. 11:23-26).
Wieczerza Pańska oznacza: wspominanie i zwiastowanie śmierci Pana Jezusa Chrystusa ( I Kor. 11:26), społeczność Krwi i Ciała Chrystusowego, dziękczynienie, doświadczanie, osądzanie samego siebie, symbol obfitych błogosławieństw, oczekiwanie na Nową Wieczerzę w Królestwie Ojca.
Podczas Wieczerzy Pańskiej uzewnętrznia się w sposób szczególny jedność Chrystusa i Jego Kościoła, a także społeczność Dzieci Bożych, które przez chrzest złożyły obietnicę wierności Panu ( I Kor.10:16-17).
Wieczerza Pańska powinna odbywać się we wszystkich Zborach, nie rzadziej niż jeden raz w miesiącu. Przy Wieczerzy Pańskiej powinni usługiwać bracia ordynowani, upoważnieni przez Zbór, zależnie od przyjętego w danym Zborze zwyczaju.



IX. OBRZĘDY I PRAKTYKI KOŚCIELNE

1. Śluby kościelne

Ślub kościelny jest obrzędem udzielenia Bożego błogosławieństwa w imieniu Zboru przez modlitwę ordynowanego pastora na podstawie zgodnego oświadczenia i ślubowania pary odmiennej płci.

Małżeństwo jest ustanowione przez Boga i może być zawarte tylko pomiędzy jednym mężczyzną i jedną kobietą będących w "Panu" jako dozgonne (wg kryteriów Pisma Świętego - Mat.19:1-9).
Małżeństwo jest także stanem cywilnym i powinno być zawarte zgodnie z prawem krajowym. Celem małżeństwa jest zarówno przekazywanie daru życia, jak i wspólnota oraz pomoc wzajemna (I Moj. 1:28; Przyp. 5:15-19; I Kor. 7:2-5).
Zasadą małżeństwa jest jego nierozerwalność (Mt. 19:3-12; Mk. 10:1-12). Nie można połączyć związkiem małżeńskim bliskich krewnych ( III Moj. 18: 6-18 i20). Rozwód z powodów niezgodnych ze Słowem Bożym oraz wstąpienie rozwiedzionych w nowe związki małżeńskie są niedozwolone (Mt. 19:6-9).
Współżycie przedmałżeńskie jest grzechem (I Kor.6:18, I Tes.4:3-5).


2. Błogosławieństwo dzieci

Kościół Ewangelicznych Chrześcijan praktykuje modlitwę o Boże błogosławieństwo nad niemowlętami i dziećmi, tak jak czynił to Pan Jezus, co nie oznacza chrztu dzieci (Mr. 10: 13-16).
Modlitwie tej przewodniczy duchowny na prośbę rodziców dziecka.


3. Pogrzeb

Kościół Ewangelicznych Chrześcijan praktykuje ostatnią posługę jaką jest grzebanie zmarłych, której towarzyszy ceremonia religijna, w skład której wchodzą: głoszenie Słowa Bożego, modlitwa i śpiewanie pieśni. Uroczystości przewodniczy duchowny Kościoła


4. Ordynacja i wkładanie rąk

A. Ordynacja.
Ordynacja jest szczególnego rodzaju modlitwą z włożeniem rąk nad duchownymi na wniosek i przy współudziale Zboru, potwierdzającą ich powołanie ( Dz.14:23; I Tym.4:14, II Tym.1:6).

B. Wkładanie rąk.
O wkładaniu rąk Pismo święte pisze w Starym i Nowym Testamencie. Wkładania rąk dokonywali: Pan Jezus, apostołowie, prezbiterzy (I Tym. 4:14), prorocy i nauczyciele (Dz. 13:3). Apostoł Paweł nie zaleca pochopnego wkładania rąk ( I Tym. 5:22).


5. Pomazywanie olejem

Kościół Ewangelicznych Chrześcijan praktykuje modlitwę z namaszczeniem olejem w imieniu Pańskim na prośbę chorego. Modlitwę z namaszczeniem olejem dokonują starsi Zboru ( Jk. 5: 13-16).



X. O STOSUNKU DO WŁADZY ŚWIECKIEJ

Władza świecka ustanowiona jest przez Boga (Rz.13:1-6) w celu rządzenia społeczeństwami poprzez wydawane prawa i przepisy, przy czym Kościół Ewangelicznych Chrześcijan uważa Prawo Boże za nadrzędne wobec prawa ludzkiego (Dz.4:19, 5:29). Wierzący winni są posłuszeństwa władzy świeckiej ze względu na Pana i sumienie.
Wierzący mają obowiązek modlitwy za władze (I Tym. 2: 1-3).



XI. O NIEDZIELI

Wierni Kościoła świętują dzień niedzielny na pamiątkę zmartwychwstania Pana Jezusa Chrystusa (Dz.20:7). W ten dzień wierni Kościoła uczestniczą w nabożeństwach i powstrzymują się od wykonywania zajęć, które nie są konieczne i które utrudniałyby oddawanie czci Bogu oraz powinni korzystać z należytego odpoczynku.



XII. O PORZĄDKU W CZASIE NABOŻEŃSTWA

Nabożeństwa w Zborach winne przebiegać godnie i w pokoju (Hbr.12:28). Na nabożeństwach ma miejsce różnorodność usługiwania według darów Ducha Świętego (I Kor. 14: 26-40).

http://kech.pl

 

Strona 1 z 2

623096
All
623096